Dreamcatcher Film

Są takie dni, które od pierwszych chwil mają w sobie coś wyjątkowego. Nie dlatego, że wszystko jest idealne w „ślubnym” znaczeniu słowa idealne. Zresztą, czym jest ideał? Dla jednych idealną jest kompozycja z błękitnych hortensji, suknia księżniczka i przyjazd dorożką, dla innych… No właśnie. Asia i Damian to absolutnie nietuzinkowa para i cieszymy się, że mogliśmy być z nimi podczas ich wielkiego dnia.

Majowa aura

Już zdradzam dlaczego. To był piękny, słoneczny, majowy dzień. Aura zrobiła swoje. Niebo było czyste, błękitne, powietrze lekkie, a zieleń dopiero co obudziła się do życia po dość długiej, mokrej, polskiej zimie. Wszystko było świeże, nowe, pełne energii — jakby cały świat postanowił dopasować się do tego dnia. I gdzieś w tym wszystkim była ich miłość, spokojna, naturalna i dokładnie na swoim miejscu.

Boho z charakterem

Od początku było wiadomo, że to nie będzie klasyczny ślub. Klimat boho z lekką, folkową nonszalancją widać było w każdym detalu. Dominowała swoboda, luz, lekkość, brak schematów, a co za tym idzie ogromna autentyczność. Joanna w czarnej sukni wyglądała absolutnie wyjątkowo. Nieszablonowo, odważnie, ale jednocześnie bardzo „jer”. To był jeden z tych wyborów, które pokazują, że ten dzień nie jest o tym, jak wg zaleceń trendów czy dekoratorów, „powinno być”, tylko o tym, jak Wy chcecie by było i kim naprawdę jesteście.

Ceremonia, która została w pamięci

Ceremonia humanistyczna, przygotowana przez przyjaciół Pary Młodej, była jednym z najbardziej zapadających w pamięć momentów. Było w niej wszystko — śmiech, wzruszenie, luz i szczerość. Bez sztywności, bez napięcia, za to z ogromną dawką emocji i bliskości. Momentami bardziej przypominało to spotkanie najbliższych ludzi niż oficjalną ceremonię i właśnie dlatego było tak prawdziwe.

Dzień, który tworzył się sam

Reszta dnia potoczyła się dokładnie w tym samym rytmie. Bez pośpiechu, bez presji, za to z ogromną ilością śmiechu i spontanicznych momentów. To był reportaż, który praktycznie tworzył się sam, bo nie trzeba było niczego „ustawiać”. Wystarczyło być, obserwować i łapać chwilę.

Goście szybko złapali ten klimat. Rozmowy, śmiech, pierwsze tańce, które płynnie przerodziły się w pełen energii parkiet. Było lekko, naturalnie i bardzo „po ludzku”. Bez sztuczności, bez udawania. To była po prostu dobra zabawa wśród ludzi, którzy naprawdę chcieli tam być razem ze sobą.

To, co zostaje

I to właśnie to najbardziej zostaje w głowie po tym dniu. Nie pojedyncze momenty, ale całość. Atmosfera, która była spójna od początku do końca. Ludzie, którzy czuli się swobodnie i historia, która nie była „odegrana”, tylko wydarzyła się naprawdę.

Bo maj ma w sobie coś symbolicznego. To czas, kiedy wszystko zaczyna się od nowa. Kiedy świat wraca do życia, a rzeczy, które były jeszcze chwilę wcześniej uśpione, zaczynają rosnąć i nabierać kształtu, powabu, urody. I dokładnie taka była ich miłość. Świeża, ale pewna. Lekka, ale głęboka. Naturalna, ale jednocześnie pełna znaczenia.

I to właśnie takie historie najlepiej się opowiada, jak widać nie tylko na zdjęciach.

Jeśli Wy także chcecie napisać z nami swoją historię, zachęcamy do kontaktu.